कथाभित्रको रहस्य

“भन्, तैँले मार्सल आर्ट सिकाउने केटाहरू को हुन्?” प्रहरी प्रमुख चर्को स्वरमा गर्जियो।

केही युवाहरू अँध्यारोको फाइदा उठाउँदै भागे। तर शशी कहाँ जाओस्? आफ्नै घरभित्र उसलाई प्रहरीले चारैतिरबाट घेरिसकेको थियो।

“सर, यो त मेरो रोजगारी हो। केही केटाहरूलाई सामान्य व्यायाम र आत्मरक्षाका कला सिकाएर छाक टारेको छु। हजुरलाई कसैले गलत सूचना दिएको हुनुपर्छ,” शशीले सफाइ दिँदै भन्यो।

“अझै झुट बोल्छस्? ए केटाहरू हो, समात यसलाई!” प्रहरी प्रमुखले आदेश दियो।

प्रहरीले शशीलाई नियन्त्रणमा लिए। कसैले धम्क्याउँदै थियो, कसैले लाठी बर्साउँदै। शशीकी पत्नी प्रहरीका अगाडि हात जोडेर बिन्ती गर्न थाली, “मेरो श्रीमान् निर्दोष हुनुहुन्छ प्रभु! कृपया उहाँलाई छाडिदिनुहोस्।”

उसले प्रहरी प्रमुखसामु गिडगिडाउँदै अनुनय-विनय गरी, तर प्रहरीलाई उसको बिन्तीको कुनै वास्ता थिएन।

विजयपाल झन् गर्जियो, “केटाहरू हो, गाडीमा हाल यसलाई!”

प्रहरी प्रमुखको आदेशपछि जवानहरूले शशीलाई गाडीतर्फ लगे।

भर्खरै कामबाट फर्किएकी चामी पसिनाले निथ्रुक्क भिजेकी थिई। अहिले उसका आँखामा आँसुको आहाल जमेको थियो। काम गर्दा फाटेको चोलीको प्वालबाट प्रहरी प्रमुखका आँखा उसको शरीरमा गाडिएका थिए। जवान महिलाको शरीरमा कुदृष्टि लगाउँदै उसले आफ्नो दृष्टि फाटेको चोलीभित्रसम्म पुर्‍याउने दुस्साहस गरिरहेको थियो।

“सर, गाडीमा राखेर हत्कडी लगाइसकेँ,” एक प्रहरी जवानको आवाजले विजयपाल झसङ्ग भयो। उसको ध्यान चामीको शरीरबाट हट्यो।

“यो शशीकी स्वास्नीलाई पनि केरकार गर्नुपर्छ। यसलाई पनि केही जानकारी होला। अहिले केही केटाहरू यहाँबाट भागेजस्तै लाग्यो,” प्रहरी प्रमुखले भन्यो।

“तपाईंलाई केही थाहा छ भने बताइदिनुहोस्,” एक जवानले चामीलाई विस्तारै सोध्यो। तर ऊ केही बोलिन।

“यसरी सोधेर कसले भन्छ?” प्रहरी प्रमुखले जुनियरतिर राता आँखा देखाउँदै भन्यो।

“तेरो नाम के हो?” विजयपालले सङ्गीनको टुप्पो चामीको चिउँडोमा तेर्स्याउँदै सोध्यो।

“चामी,” उसले छोटो जवाफ दिई।

“चामी मात्र होइन, कामरेड चामी भन! मेरो कुरा ध्यान दिएर सुन्। तँलाई जे-जति जानकारी छ, नढाँटी भन्। हामीलाई आतंकवादी चाहिएको छ। ती असामाजिक तत्त्वलाई जोगाउन खोजिस् भने तँ र तेरो लोग्नेलाई छाड्नेवाला छैनौँ।”

चामी सुनिरही, केही बोलिन।

“म अहिले जान्छु, तर छिट्टै फेरि आउँछु। यसबारे सबै जानकारी लिखित रूपमा संकलन गरेर राख,” प्रहरी प्रमुखले आदेश दियो।

त्यसको दृष्टि अझै पनि चामीको फाटेको चोलीमै थियो। ओठमा कुटिल मुस्कान खेलाउँदै ऊ गाडीमा चढ्यो।

“सर, अब हिँडौँ?” जुनियर प्रहरीले अनुमति माग्यो वा भनौँ उसलाई सचेत गरायो।

प्रहरीहरू गाडीमा चढे। गाडी गुड्यो। शशीलाई गाडीको सिटमा बस्नसमेत नसक्ने गरी हत्कडीको अर्को भाग गाडीको च्यानलमा बाँधिएको थियो।

त्यो रात शशीलाई विभिन्न प्रहरीले केरकार गरे। तर उसले कसैको नाम लिएन। वास्तवमा उसलाई माओवादीबारे कुनै जानकारी नै थिएन।

“शशी! तँलाई हामी छाडिदिन्छौँ, यदि तैँले सिकाएका व्यक्तिहरूको नाम भनिस् भने।”

उसलाई केरकार गर्ने प्रायः सबैको एउटै प्रश्न हुन्थ्यो। तर शशीले सिकाएका ती व्यक्तिहरू कुनै लडाकु थिएनन्। उनीहरू विद्यालयमा पढ्ने नाबालक विद्यार्थी थिए, जसलाई केही पैसा लिएर उसले आफूसँग भएको मार्सल आर्टको सीप सिकाउने गर्थ्यो।

बिहानै उसलाई हिरासतमा पुर्‍याइयो। पुसको कठ्याङ्ग्रिँदो चिसोमा घाँटीसम्म पानी भरिएको ड्रममा डुबाइन्थ्यो। हात पछाडि लगेर हत्कडी लगाइन्थ्यो, आँखामा कालोपट्टी बाँधेर घण्टौँसम्म त्यत्तिकै राखिन्थ्यो। त्यसपछि बाहिर निकालेर चिसोले कठ्याङ्ग्रिएका पैतालामा लाठी बर्साइन्थ्यो।

“भन्, तेरा साथीहरूलाई कहाँ लुकाएको छस्? कतिजनालाई लडाकु बनाइस्?”

उनीहरूको पटक-पटकको प्रश्नमा शशीको जवाफ एउटै हुन्थ्यो, “थाहा छैन।”

एक महिनासम्म उसलाई दिनहुँ यस्तै यातना दिइयो। घरपरिवार र छिमेकमा शशी कुन अवस्थामा छ, कहाँ राखिएको छ भन्ने कसैलाई जानकारी थिएन। चामीले गाउँलेलाई सुनाई, नातेदारसँग हारगुहार गरी, तर सबै विवश थिए। कसैले उसको सहयोग गर्न सकेनन्।

आज पनि अघिल्ला रातहरूझैँ चामीलाई निद्रा लागेको थिएन। शशीको सम्झनामा डुब्दाडुब्दै कतिखेर निदाई, उसलाई पत्तै भएन।

राति दैलो खटखटाएको आवाजले ऊ झसङ्ग भई। सुरुमा सपनाजस्तै लाग्यो। फेरि उस्तै आवाज आयो।

खटखट… खटखट…

ऊ जुरुक्क उठी। घडीले एघार बजाएको थियो। उसले दैलो खोली।

“लालसलाम कामरेड!”

बाहिर केही युवाहरू उभिएका थिए।

“हामी आज पाहुना पर्न आएका हौँ,” उनीहरूमध्ये एकजनाले भन्यो।

“घरमा लोग्नेमान्छे हुनुहुन्न। यो राति नचिनेका मानिसलाई बसाल्न सक्दिनँ। नजिकै अरू घरमा जानुहोस् न,” चामीले बास दिन असमर्थता जनाई।

“हामीलाई थाहा छ, तपाईंको लोग्नेलाई प्रहरीले लगेको छ। हामी तपाईंलाई सहयोग गर्न आएका हौँ,” उनीहरूसँगै आएकी करिब चौबीस-पच्चीस वर्षकी युवतीले भनी। उसले अनुहार पूरै कालो कपडाले छोपेकी थिई। फौजी पोसाकमा सजिएकी उसका आँखा मात्र देखिन्थे।

उसको कुरा सुनेपछि चामीले उनीहरूलाई भित्र आउन इसारा गरी। समूहमा पाँच पुरुष र तीन महिला थिए।

“हामी भोकाएका छौँ। घरमा जे छ, त्यही पकाएर खान्छौँ। तपाईंले दुःख गर्नुपर्दैन, आराम गर्नुस्,” उनीहरूमध्ये एकजनाले भन्यो।

त्यसपछि अरुण नामका एक कामरेडले चामीलाई सम्झाउँदै भने, “बहिनी, हामीलाई थाहा छ, शशी कमरेड प्रहरीको नियन्त्रणमा हुनुहुन्छ। उहाँलाई सुरक्षित निकाल्न हामीले पहल गरिरहेका छौँ। तपाईं ढुक्क हुनुहोस्, उहाँलाई केही हुन दिनेछैनौँ। अब तपाईं आराम गर्नुस्। हामी खाना खाएर केहीबेर विश्राम गर्छौँ।”

शशीको अवस्थाबारे आश्वासन पाएपछि चामीको मन केही हलुका भयो। उसले घरमा भएका खानेकुरा देखाइदिई र ओछ्यानतिर लागी।

डालामा मकैको आँटो थियो। उनीहरूले आफैँ आँटो पकाए। गुन्द्रुक र आलुको तरकारी बनाएर खाए। चामी निदाएझैँ गरेर उनीहरूका कुरा सुनिरहेकी थिई। तर कतिखेर निदाई, उसलाई पत्तै भएन।

बाहिरबाट आएको घामको किरणले उसको निद्रा खुल्यो। आँखा मिच्दै राति आएका पाहुनालाई खोजी। तर उनीहरूको नामोनिसान थिएन। दैलो खुलै थियो।

ऊ अचम्ममा परी। न चिनेका, न जानेका मानिसहरू राति पाहुना बनेर आए र बिहानै हराए। सबै कुरा सपनाजस्तै लाग्यो।

चामीले हातमुख धोई। गोठमा गएर गाईवस्तुलाई घाँस र नास्ता दिई। त्यसपछि एक घान मकै भुटेर घरभित्र कुचो लगाउँदै थिई।

“को छ भित्र?”

बाहिरबाट आवाज आयो। ऊ कुचो राखेर आँगनमा निस्की। त्यहाँ प्रहरी प्रमुख विजयपाल केही प्रहरी जवानसहित उभिएको थियो। सबैका हातमा बन्दुक थिए।

“लालसलाम कामरेड!” विजयपालले व्यङ्ग्यात्मक शैलीमा भन्दै खिसिक्क हाँस्यो।

चामी भने केही बोलिन। उसका अगाडि त्यही व्यक्ति उभिएको थियो, जसले उसको प्यारो जीवनसाथी शशीलाई लगेको थियो।

“अब त भन्, राति कति जनालाई लुकाएकी थिइस्? कति नाठा पालेकी छस्? अहिले तिनीहरूलाई कहाँ पठाइस्?” विजयपाल दाह्रा किट्दै गर्जियो।

चामी भित्रभित्रै आगो बनेकी थिई। तर के बोलोस्? उसँग शब्द थिएनन्। मनभित्र आक्रोशको ज्वालामुखी दन्किरहेको थियो, जुन कुनै पनि बेला विस्फोट हुन सक्थ्यो।

“मैले भनेको सुनिनस् कि क्या हो? छिटो राति बसेकाहरूको नाम टिपा! नत्र तेरो लोग्नेसँगै पुर्‍याइदिन्छु,” विजयपालले अश्लील र अपाच्य शब्द प्रयोग गर्दै धम्क्यायो।

“सर, सत्य कुरा यही हो। मलाई कसैको बारेमा केही थाहा छैन। बरु मेरो लोग्नेलाई हजुरले लिएर जानुभएको छ। उहाँ कस्तो अवस्थामा हुनुहुन्छ, त्यति बताइदिनुहोस्,” चामीले ठूलो हिम्मत बटुलेर विनम्रतापूर्वक भनी।

उसलाई थाहा थियो, प्रतिकार गरेर उसले जित्न सक्दिन। त्यसैले आक्रोश दबाउँदै सहनशीलता अपनाई।

“तँ छिट्टै पग्लिनेवाली छैनस् जस्तो छ। तँलाई कसरी पगाल्नुपर्छ, मलाई थाहा छ,” भन्दै विजयपाल उसलाई समात्न अघि बढ्यो।

“सुमी, यसलाई केरकार पार,” जुनियर प्रहरीले महिला प्रहरीलाई आदेश दियो।

“सर, हजुर नआत्तिनुहोस्, हामीसँग महिला प्रहरी पनि छन्,” जुनियर प्रहरीले विजयपालको नियत बुझेझैँ भन्यो। विजयपालले जुनियरतिर आँखा तर्दै आफूलाई पछि हटायो।

महिला प्रहरी सुमी भोको बघिनीझैँ चामीमाथि झम्टी। कहिले कपाल लुछी, कहिले पछाडिबाट लाठी बर्साई। तर चामीबाट केही जानकारी हात लागेन। लागोस् पनि कसरी? उसलाई ती मानिसहरूबारे केही थाहै थिएन।

ऊ गिडगिडाई, दयाको भीख मागी। तर कसैले सुनेन। केहीबेरपछि ऊ बेहोस भई। उनीहरू चामीलाई त्यही अवस्थामा छाडेर गाउँगाउँ चाहार्दै फर्किए।

धेरैपछि चामीको होस खुल्यो। दिनभरि ऊ आँगनमै पल्टिरही। गोठमा गाईहरू कराइरहेका थिए। छिमेकीहरूले चामीको भन्दा गाईवस्तुको अवस्थाप्रति दया देखाएछन् क्यारे! उनीहरूले आफ्ना गाईवस्तुसँगै चामीका गाईवस्तु पनि गोठबाट फुकाएर वन लगे।

चामी शारीरिक रूपमा मात्र होइन, मानसिक रूपमा पनि घाइते भएकी थिई। आखिर उसको कसुर के थियो? निर्दोष हुँदाहुँदै पनि उसले दोहोरो मार खेपिरहनुपरेको थियो।

यता शशीलाई प्रशासनले दिएको शारीरिक र मानसिक यातनाले उसलाई अन्ततः यही व्यवस्थाविरुद्ध बन्दुक उठाउन बाध्य बनायो। माओवादीको ट्याग भिराएर यातना दिइएको शशीलाई अधमरो अवस्थामा छाडियो। उता चामीमाथि पनि गाउँलेले शङ्का गर्न थाले। अपरिचित मानिसहरूको घरमा आउने-जाने क्रम जारी थियो।

आखिर एक रात शशी केही साथीहरूसहित फौजी पोसाकमा घर आइपुग्यो। चामीलाई थलिएको अवस्थामा देखेर ऊ स्तब्ध भयो। प्रहरीको यातनाले निर्दोष शशीलाई विद्रोही बनाइसकेको थियो।

दुवैबीच केही घण्टा दुःख र पीडाका अनुभूति साटासाट भए। बिहानै शशी त्यहाँबाट निस्कियो। त्यसपछि ऊ कहिल्यै फर्किएन। एक दिन बैंक लुटेको आरोपमा शशी पक्राउ परेको खबर आयो।

त्यो खबरले चामीलाई झन् विक्षिप्त बनायो। अब उसलाई बाँच्ने रहर पनि थिएन। आफूलाई समाप्त पार्ने सोचसहित ऊ रातभरि छटपटाइरही। अनेकौँ कुरा मनमा खेलिरहे।

ठीक त्यही बेला कसैले बिस्तारै दैलो खोलेर भित्र पसेको उसले आभास पाई। दैलो लगाउन बिर्सेकी रहिछ। ऊ दैलोतर्फ बढ्दै थिई, त्यत्तिकैमा कसैले पछाडिबाट बलिया हातले उसलाई अँगालोमा बेर्‍यो।

ऊ नकाबमा थियो। तर उसको आवाज चामीका लागि अपरिचित थिएन। त्यो आवाज प्रहरी प्रमुख विजयपालकै थियो। शशीलाई झुटो आरोपमा पक्राउ गर्ने, आफूलाई यातना दिने र पटक-पटक दुर्व्यवहार गर्न खोज्ने त्यही व्यक्ति फेरि उसको घरमा आइपुगेको थियो।

चामीले सधैँ सिरानीमुनि खुकुरी राख्ने गर्थी। विजयपालको अँगालोबाट फुत्किने क्रममा उसको हात खुकुरीमा पुग्यो। उसले एकै झट्कामा खुकुरी निकालेर विजयपालमाथि प्रहार गरी। अचानक भएको प्रतिकारबाट विजयपाल सम्हालिन सकेन। चामीले निरन्तर खुकुरी प्रहार गरी र अन्ततः उसको हत्या गरिदिई।

वर्षौंदेखि अन्याय, अत्याचार र अपमान सहँदै आएकी चामीको धैर्यको बाँध टुटिसकेको थियो। निर्दोष श्रीमान्लाई झुटो आरोपमा यातना दिने र आफूलाई समेत शोषण गर्न खोज्ने व्यक्तिविरुद्ध उसले अन्ततः प्रतिकार गरेकी थिई।

त्यो रात चामीको घरमा भएको घटनाले कथाभित्र लुकेको रहस्य खोलिदियो। नकाबभित्रको अनुहार विजयपालकै थियो। चामीले पहिलोपटक डराएर होइन, अन्यायविरुद्ध उभिएर आफ्नो प्रतिरोधको शङ्खघोष गरेकी थिई।

सेयर गर्नुहोस्

प्रतिक्रिया दिनुहोस्

सम्बन्धित खवर